1945 lat temu, 9 czerwca 68. roku cesarz rzymski Neron popełnił samobójstwo.
Siedemnastoletni Neron został cesarzem w 54 roku. Jego poprzednik Klaudiusz wszedł w związek z Agrypiną w 49 roku. Rok później adoptował Nerona, po czym został otruty przez małżonkę. Od tamtego czasu młody cesarz umacniał swoje panowanie, pozbawiając matkę wpływów i pozorując jej samobójstwo w 59 roku. Otoczony licznymi doradcami rywalizował ze znienawidzonym senatem, dorabiając się sławy tyrana i okrutnego despoty. Jego popularności nie poprawił słynny pożar Rzymu (64 rok), który w oczach arystokracji oraz chrześcijan był wzniecony na rozkaz samego cesarza. Neron oskarżył więc tych drugich, przyczyniając się do brutalnych represji ludności.
Coraz mocniej odczuwalny despotyzm młodego cesarza poskutkował utratą poparcia rzymskiej arystokracji i buntami w kolejnych prowincjach. Odstąpiła od niego także Gwardia Pretoriańska oraz najbliżsi mu poplecznicy. Nie mając dokąd uciec, szukał pomocy w domu i w pałacu rankiem 9 czerwca 68 roku. Próbował odszukać kogokolwiek, kto mógłby go zabić, krzycząc „Czy nie mam ani przyjaciół ani wrogów?”. Zdecydował się więc na ucieczkę poza miasto. Dowiedziawszy się o uznaniu go za wroga publicznego przez Senat, w akcie desperacji próbował popełnić samobójstwo. Nie potrafił jednak targnąć się na własne życie. Na prośbę cesarza, dzieła dokończył jego sekretarz Epaphroditos. Ostatnie słowa Nerona brzmiały: „Qualis artifex pereo!” (Jakiż artysta ginie wraz ze mną!).
Prywatnie Neron był wychowany przez Senekę Młodszego, posiadał talent aktorski i silny zmysł poezji. Uważał się za wielkiego artystę. W historii zapisał się jednak jako despota, tyran. W tradycji chrześcijańskiej (głównie w tekstach apokryficznych) był nawet utożsamiany z Antychrystem.
F.A.M-F.
Źródło: www.historykon.pl
Obraz: Wasyl Smirnow (1858—1890) – Śmierć Nerona, 1888 rok.
